De grens van koersliefde

Door: Annelore Cleuren

Annelore Cleuren is een Belgische, woonachtig in de grensstreek met Nederland, met een hartstochtelijke passie voor wielrennen. Haar journalistieke ambities maakt zij waar via haar blog Velodromen. Een aanrader voor iedere wielerliefhebber!    

In september - oktober 2012 deed ik een stage in het Academisch Ziekenhuis van Maastricht. De periode waarin Nederland de uitvalsbasis was voor het wereldkampioenschap wielrennen op de weg. Zuid - Limburg werd gekleurd met nationale truien van over de hele wereld. Valkenburg werd epicentrum van een nieuw stukje wielergeschiedenis. De landsgrenzen stonden open, België en Nederland zouden verzoenen in de strijd om de regenboogtrui. Supporters wel, renners niet. Dat leek ik te denken.

In België werd iedereen haast zot van een wereldkampioenschap zowaar dicht bij huis. Na een editie in Geelong (Australië) en Kopenhagen kwam die strijd terug dichter bij de bakermat van de koers. Al snel werd me duidelijk dat het een ander gevoel was dat in Nederland overheerste. In de regio waar het allemaal om draaide, heerste frustratie. Frustraties omwille van de omleidingen, omwille van de massa's renners die hun opwachting maakten. Dag in dag uit koers, het kon hen niet bekoren. Ik luisterde met open mond. Hoe kon men nu niet enthousiast zijn met een wereldkampioenschap wielrennen dat voor je deur passeert? Hoe kon er frustratie ontstaan in de week van het grote wereldkampioenschap op de fiets? Hoe kon dat? In België zou zelfs de grootste koershater fier zijn dat hij op het parcours woont. Want een wereldkampioenschap, dat is een speciale sfeer. Koers die langs je voordeur scheurt, is in België een grote eer.

België, wielerland bij uitstek. Het werd nogmaals bevestigd. Maar wat ik wel heel erg leuk vond aan mijn Nederlandse collega's, was hun enthousiasme naar mij toe. Ze wisten ondertussen dat ik een hart voor de koers had en naarmate de week vorderde, nam hun interesse toe. Ze vroegen me naar mijn mening, ze brachten petjes mee die ze gekregen hadden, ze vertelden wat ze op radio en tv hoorden. En alsof dat nog niet voldoende was, namen ze het initiatief om tijdens ons vrije moment de live-stream voor mij op te starten. Ze hielden misschien minder van de koers, maar ze hielden wel van mijn koersliefde. En nog belangrijker: ze hadden er respect voor!

Dat de koersliefde in Nederland minder groot is dan in België, was ook erg opvallend op de dag van het wereldkampioenschap zelf. De Nederlandse renners maakten hun opwachting. Ik verwachtte me aan een golf van enthousiasme. Maar het bleef stil op de markt van Maastricht. In eigen land bleef het stil. Geschrokken keek ik om me heen. En waar ik ook keek, overal zag ik zwart - geel en rood. Alles kleurde Belgisch. Je voelde de tweestrijd tussen België en Nederland. Neen, geen enkele Belg die het in zijn hoofd zou halen om voor een Noorderbuur te schreeuwen. Nooit. En helaas voor de Nederlanders, wij waren in de meerderheid. Iedereen die die zondagmorgen 25 september in Maastricht op de markt stond, heeft dat gevoeld, gehoord en ervaren. Onze blauwhemden reden naar het podium en toen ontplofte de markt. Maastricht werd overspoeld door een hels lawaai aan Belgen. Nooit eerder kreeg ik zoveel kippenvel bij de start van een koers. 

Wij startten, met het morele voordeel, met de grote favoriet. We hadden een systeem, een kleurensysteem. Dat was alles wat onze nationale ploeg had laten uitlekken. Nederland? Die waren zelfverzekerd. Zij zouden de koers in handen nemen en Leo Van Vliet wist voor de koers precies wie het zou doen en waar het zou gebeuren. Net zoals die keer dat Lars Boom wereldkampioen zou worden in eigen land. Ook dat is een verschil tussen koersen door Belgen en koersen door Nederlanders. Helaas voor Nederland gebeurde het niet en reden onze Belgen naar de regenboog. Op de finishfoto staan amper Nederlandse vlaggen. Het zijn de Vlaamse Leeuwen die Gilbert omarmen. Op jullie Cauberg.

België leeft van, voor en door koers. Wij waren fier, enorm fier. Het liet de meerderheid Noorderburen waarschijnlijk koud dat we kwamen, zagen en overwonnen. Voor mij het grootste verschil tussen België en Nederland: de diepe liefde en passie voor de koers.

Als u hierop wilt reageren kan dit via het forum.    

Powered by: Vuursteen